Sellaband failliet, Sellaband maakt doorstart
Vorige week ging de muziek site Sellaband failliet, en in dezelfde week maakte het een doorstart vanuit Duitsland onder een nieuwe eigenaar.
Wellicht kennen de mensen Sellaband van Hind. Je weet wel diegene die na Jim en Jamai eindigde bij Idols. Daarna heeft ze nog een paar hits gehad en een behoorlijk goed verkopend debuut album maar daarna vielen de verkopen wat terug en is ze door haar platenmaatschappij aan de kant gezet.
Hoe dan ook, Sellaband is een muziek site waar je in artiesten kunt investeren door blokjes te kopen. Met 1 blokje krijg je de CD thuis gestuurd zodra het album wordt opgenomen. En hoe meer blokjes je koopt hoe meer tegenprestatie je krijgt. Bij het kopen van weinig blokjes zal dit vooral gaan om meer cd’s (al dan niet met handtekening), maar hoe meer je investeert kun je bijvoorbeeld een meet & greet of een huiskamer concert als tegenprestatie verwachten. En als je nog meer blokjes koopt kun je ook een deel van de winst krijgen, dat soort werk.
Je kunt als ‘believer’ dus voor de prijs van een CD al investeren in een artiest waarin jij gelooft. Klinkt mooi toch? En het principe is ook mooi. Artiesten die nog geen platen deal hebben kunnen via deze site het benodigde geld ophalen om toch een album op te kunnen nemen. En je hebt ‘maar’ maximaal 5000 believers nodig voor je de studio in kan duiken.
Maar daarmee ben je er natuurlijk nog niet, je album zal uiteindelijk ook populair(der) moeten worden, je zal moeten gaan optreden om het echt te maken. Maar Sellaband kan voor nog onbekende artiesten dus een prima springplank zijn naar roem en jij & ik kunnen een beetje de mede ontdekker zijn van zulk talent door te investeren.
Maar ze zijn dus failliet verklaard. In het Financieel Dagblad gaat een van de oprichters Pim Betist dieper op de materie in, hij verliet zijn kindje Sellaband al eerder.
Volgens Betist maakte Sellaband drie fouten. ‘Allereerst was de vergoeding voor Sellaband te gering. Het grootste deel van de marge werd opgeslokt door de productie en verzending van de cd’s. Daardoor bleef er, en dat is punt twee, te weinig geld over om de muziek te promoten.’
Nou kun je je natuurlijk afvragen of er werkelijk zoveel believers in een artiest zouden zijn als daar geen fysieke tegenprestatie in de vorm van een CD tegenover zou staan. Het is maar psychologie van de koude grond maar ik zou zelf zeggen nee.. Als ik als privé persoon in een artiest zou investeren en dat ook gepresenteerd zou worden als investeren zou ik daar een fysiek product als tegen prestatie verwachten. Een fysiek iets om in handen te houden om min of meer aan te tonen dat je ergens in hebt geïnvesteerd.
Zou ik daar meer voor over hebben dan $10? Ja eigenlijk wel, voor $10 koop je een album op iTunes. Als ik in een artiest zou willen investeren (en dus in hem/haar geloof) zou ik daar best ook de gangbare prijs voor een CD + wat meer voor willen betalen.
‘Het derde punt is dat de kwaliteitsnormen veel te laag waren. Er zat geen filter op. Dus elke meisje dat er goed uitziet maar matig zingt, slaagde erin om geld voor een cd op te halen. De meeste potentiële aandeelhouders zijn namelijk mannen van bovende 40. Ik zag vorig jaar dat het de verkeerde kant opging nadat een venture capitalist aan boord was gekomen en ik de controle kwijt raakte.’
En daar ben ik het uit de grond van mijn hart eens. Smaak is natuurlijk een heel persoonlijk iets dus als er mensen op staan met een stijl waar ik niet zo van hou tja so be it. Maar er stonden veel te veel mensen met nou ja een gebrek aan talent. Mensen die bij Idols al heel snel af zouden vallen en niet zoals Hind zouden doordringen tot de top 3.
Als een artiest zoals Jake Walden al op Sellaband stond dan was hij voor mij moeilijk te vinden tussen alle artiesten die ik als redelijk kansloos acht met mijn ongetrainde oor.
En toch blijft het in de basis een goed concept voor nieuwe artiesten.
Gerelateerde artikelen:
U kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. U kunt een bericht achterlaten, of een trackback geven op uw eigen site.
