Sally Mann – GEM Gemeentelijk Fotomuseum Den Haag

Vanuit Rotterdam (zie vorige post) ben ik doorgereden naar Den Haag. De reis verliep weer voorspoedig. Gelukkig ken ik Den Haag, en wist zo een parkeerplaats aan de achterkant van het museum te vinden Want parkeren op een zaterdag wil nog wel eens een uitdaging zijn in Den Haag

Wat me opviel was dat het erg druk was,  of het leek erg druk moet ik zeggen. Er zit namelijk in de hal, wel verlaagd, een restaurant.. Waar dus veel lawaai vandaan kwam. Op zich niet zo’n probleem zul je denken maar dat vond ik dus wel.. waarom lees je verder in deze post

Het is een kleine tentoonstelling van Sally Mann. Sally Mann is een Amerikaanse fotografe die in één klap beroemd is geworden met Immediate Family. Dit is een reeks over haar kinderen. Ze heeft haar kinderen geportretteerd tijdens het opgroeien. Nu snap ik als je denkt: word je daar beroemd mee? Dat ligt zo. Haar werk is nogal bloot. En doordat er in Amerika (het zal ook niet) groeperingen van religieuze aard hier aanstoot aan namen is het nogal een drama geworden, waardoor de serie heel veel publiciteit heeft gekregen. Ze geeft zelf aan dat het kunst is. En ik moet bekennen dat het erg mooie platen zijn. Natuurlijk er hangt er ook 1 waarvan ik zeg moet dat nu, maar ja in haar visie moest dat nu

Het rare van de tentoonstelling zijn de tegenstellingen. De serie Immediate Family is een tedere tijdslijn van een gezin. Hierna kom je in de volgende zaal waar werk uit de series Mother Land: Recent Landscapes of Georgia and Virginia en uit  Deep South: Landscapes of Louisiana and Mississippi hangt.

Bij het maken van deze serie heeft ze gebruik gemaakt van het “natte plaat” proces.  Dit houdt in dat ze glazen platen behandeld met collodion die ondergedompeld worden met zilver nitraat, en de foto dus op een natte plaat word genomen. Ze maakt gebruik van een  oude analoge technische camera.  Wat ik erg leuk vond om te horen, er werd ook een documentaire getoond over haar, waarin ze dus aangeeft altijd te hopen op auto’s of vrachtwagens die langskomen terwijl ze de glasplaat aan het behandelen is. Hierdoor komt er dus stof en rommel op de plaat, wat het specifieke karakter geeft aan haar werk. Grappig wel, omdat bijna iedere fotograaf hoopt dat er niets mis gaat, hoopt zij dus dat er van alles “misgaat”.

Deze serie is op zijn minst erg romantisch te noemen. Het straalt sfeer uit. Een hele mooie serie waarvan ik bij een paar platen dacht, die zou ik thuis wel aan de muur willen hebben.

Dan zit je dus in die romantische sfeer terwijl je naar het volgende deel loopt. What Remains. Tja wat je dan ziet is op zijn minst in eerste indruk wat verontrustend Als je het achterliggende verhaal niet kent, zul je best schrikken. Een aantal jaren geleden is er op het erf van Sally Mann een gevangene neergeschoten door de politie waarna deze persoon zelfmoord pleegde. Na dit voorval is zij heel erg gegrepen door dood en wat er overblijft. Ze heeft toen de stoffelijke resten van haar eerder overleden hond Eva opgegraven en is dat vast gaan leggen op foto’s. Hierna was ze zo gegrepen door het ontbindings proces en wat er dus met een lichaam gebeurd na de dood, dat ze contact heeft gezocht bij een forensisch antropologisch onderzoeksinstituut oftewel de “body farm”. Hier heeft ze dus lichamen in verschillende staten van ontbinding gefotografeerd. Het lijkt erg morbide. Maar na haar uitleg gehoord te hebben, het is ook een zeer interessant proces. Het lichaam gaat weer deel uit maken van een enorm groot proces van de natuur. Door haar uitleg zie ik de foto’s wel anders nu. Je let niet meer op wat je denkt bij de foto maar wat je ziet. Grappig verschil vond ik.

Nou tot slot heb ik dus die documentaire zitten kijken. Dit was dus op een verhoging in de hal. En niets is voor mij moeilijker dan een tv uitzending proberen te volgen terwijl het enorm veel kabaal is. Dit dus in verband met de open verbinding met het restaurant een paar verdiepingen lager. Dit was het enige minpunt in het museum.

De tentoonstelling zal me nog lang bijblijven.

Voor liefhebbers is de collectie van Sally Mann te zien in het Gemeente Museum Den Haag tot en met 10 januari 2010.

En het was een heerlijke dag in rumoerige tijden.

Be Sociable, Share!

•