Schoon schip maken…

Schoon schip maken… Dat was wat cq tegen me zei over iets compleet anders.. Maar evengoed is het een toepasselijke titel op dit stukje..

Mensen die mij goed kennen weten dat “sorry” niet een woord is dat ik heel vaak zeg. Sterker nog ik zou niet eens weten wanneer mijn op 1 na laatste serieuze excuses zijn geweest.

Natuurlijk zijn daar allerlei excuses (…) redenen voor. Zoals dat ik boven gemiddeld vaak gelijk heb (het is een zware last soms…) ,soms zelfs al zou ik willen dat ik dat niet had…. Ook ben ik geen flapuit dus ik zeg misschien wel domme dingen maar niet omdat ik iets zomaar zeg zonder er eerst minimaal een tel over na te denken.

En ook al zeg ik soms dingen die raak kunnen zijn, lomp kunnen overkomen of wat voor pijnlijks dan ook, ik zeg ze niet uit slechte bedoelingen maar omdat dat nou eenmaal een deel van mijn karakter is en wie daar niet mee om kan gaan zal waarschijnlijk niet al te lang bevriend met mij willen zijn…  (I am never gonna say I’m sorry for the essence of my soul).

Excuses maak ik dus eigenlijk alleen voor de dingen waarvan ik denk (besef) dat ik het echt beter had moeten doen, het grotere werk dus..

Met de leeftijd komt als het goed is ook ‘de wijsheid’ dus vandaar dat ik een klein stukje milder ben geworden en vaker iets niet zeg, of beter nadenk over de vorm waarin ik iets zeg. Hoewel ik soms ook wel eens denk dat ik mezelf daar voor de gek hou en mijn milder zijn heel erg overschat.

En ondanks dat ik weinig excuses maak is niets menselijks mij vreemd. Ook ik maak regelmatig verkeerde keuzes, zeg verkeerde dingen, doe dingen niet die ik wel had moeten doen, vergeet verjaardagen of andere belangrijke gebeurtenissen. Soms is de keuze een van de categorie “whoops, hadden we beter niet kunnen doen maar ach…” en heel soms dus die van “daar heb ik best wel spijt van”. En achteraf gezien met de kennis die je nu hebt zou je sowieso wellicht bepaalde wegen niet hebben ingeslagen, je niet hebben ingelaten met bepaalde personen of wat dan ook. Wijsheid achteraf…

Ergens spijt van hebben betekent (voor mij) niet automatisch dat je je excuses aan iemand moet aan bieden, soms heb je voornamelijk ook jezelf er mee en excuses aan jezelf aanbieden werkt volgens mij niet echt

Maar goed over mijn laatste excuses heb ik jaren kunnen nadenken. En zonder er teveel over uit te wijden (zwaait even naar Google) als ik een lijstje zou maken zou hij denk ik wel met enig gemak in mijn top 5 komen van “dingen waar ik spijt van heb”. Ik heb daar toch over een langere periode fout op fout op fout gestapeld en daarbij iemand  (naar mijn idee en maatstaven) gekwetst.

En ik heb daarvoor mijn excuses kunnen maken. En voorop gesteld… Ik weet dat het bij het zeggen van sorry niet om mij draait maar om diegene waar je je excuses aan maakt. Maar wat mij opviel was dat het voor mij niks uitmaakt, echt helemaal niks. Ik voel nog net zoveel spijt als daarvoor, er is geen stukje last van mijn schouders afgevallen of wat dan ook.

Ik weet ook niet wat ik precies had verwacht maar misschien toch wel een piepklein zuchtje van verlichting dat ik m’n excuses heb kunnen maken. Maar voor mij maakt het dus helemaal niks uit. Misschien was het omdat het uiteindelijk  een halfbakken excuus was (practice makes perfect?) maar misschien ook wel niet.

Ik kan alleen maar hopen dat het voor de ander wel in ieder geval iets heeft uitgemaakt al was het maar een piepklein beetje.. Maar misschien is ook dat wel een egoistische gedachte..

Be Sociable, Share!

•