Inspiratie bronnen: deel 1 Richard Avadon
Als fotograaf kun je eigenlijk niets nieuws maken. Alles is al ooit een keer vastgelegd. Waar je je als fotograaf wel mee bezig moet houden is vernieuwing. Wat al is gedaan in een nieuw jasje steken.
Nu is mijn werk niet zo zeer op 1 fotograaf gebaseerd, ik doe niemand expres na. Maar je bent natuurlijk wel beïnvloed door beelden die je in je leven gezien hebt.
In de serie “Inspiratie bronnen” wil ik fotografen, kunstenaars en anderen die mij inspireren aan bod laten komen die mijn visie op fotografie beïnvloed hebben.
De fotograaf waar ik als eerste iets over wil vertellen is Richard Avadon. Geboren in New York City op 15 mei 1923, gestorven in San Antonio (Texas) op 1 oktober 2004.
Richard Avadon heeft als eerste de modefotografie buiten de studio gehaald. Hij wilde dat de modellen niet op poppen leken maar op echte levende mensen. De kleding moest tot leven komen. Modefotografie was één van de vakgebieden waarop Avadon eruit sprong.
Portretfotografie was een andere. Richard Avadon had de gave om mensen voor de lens te laten zijn wie ze daadwerkelijk van binnen waren. Niet hoe ze zichzelf wilde voordoen. Dit gaf wel eens wat contraversie omdat de mensen (vaak beroemdheden) soms niet op die manier geportretteerd wilde worden. Hij kon in een gesprek emoties bij de persoon losweken die hij dan op film kon vastleggen.
Hier een leuk voorbeeld van vind je vast op Google. Dit is een foto van de Duke and Dutchess of Windsor. Avadon kreeg ze alleen maar op de foto zoals ze altijd op de foto stonden. Een staatsieportret.
Maar Avadon wist dat de privé situatie waarin de Windsors zich bevonden helemaal niet zo fijn was. Hij had zijn huiswerk van te voren gedaan en wist dat de Windsors heel veel van honden hielden. Net voor hij de foto nam heeft hij gevraagd of ze zich konden voorstellen dat ze ‘s morgens de deur uit zouden lopen en hun honden dood zouden aantreffen…
Tja de methode zal zeker niet door iedereen gewaardeerd worden maar het is in mijn ogen een heel mooi menselijk portret geworden.
Nu staat bovenaan het blog de titel grote voorbeelden. Richard Avadon heeft mij geinspireerd om verder te kijken dan wat je in eerste instantie ziet. Ik let nu op kleine veranderingen in iemands uitdrukking als je met hem of haar praat.
Ik probeer te zorgen dat mensen die ik portreteer zich op hun gemak voelen en neem tijdens een gesprek foto’s. Wat mij ook erg heeft beinvloed is hoe hij met een zeer eenvoudig decor, hij gebruikte vaak niets meer dan een witte lap stof, de meest uitdrukkingsvolle foto’s kon maken.
De essentie is het onderwerp, niets meer of minder dan dat. Dat is een gave die je groots kan maken. Hier droom ik dus ook nog even over verder. Ach wie weet in een jaar of 10. 
Wat mij ook nog erg heeft geinspireerd is de mooie sfeer die analoge film geeft. Een doel in mijn Persoonlijk Opleidings Plan voor dit komende jaar is ook weer werken met analoge film en die vervolgens inscannen. Volgens mijn docent: het beste van 2 werelden… Ik ga mijn best doen en de resultaten zullen hier nog wel worden getoont.
Gerelateerde artikelen:
U kunt reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. U kunt een bericht achterlaten, of een trackback geven op uw eigen site.
Ik heb een beetje dubbel gevoel bij de foto’s in het filmpje. Laat me voorop stellen dat portret / mode fotografie niet helemaal ‘mijn ding’ is ben toch meer van de mooie natuur plaatjes
De foto van de Windsors vind ik inderdaad mooi, en knap gedaan als ze op andere foto’s inderdaad keurig netjes op de foto zijn geportetreerd.
Aan de andere kant zie ik in het filmpje (helaas zijn de foto’s op klein formaat) ook genoeg voorbeelden van dat mensen poseren. Niet alleen op de foto’s die naar ik aanneem tot de mode fotografie categorie horen. Had hij dan niet altijd de behoefte om mensen te portreteren zoals ze waren?
Maar er zitten inderdaad ook hele mooie foto’s tussen, en dan dus ook foto’s waarbij je niet het gevoel krijgt dat men acteert / poseert om maar leuk op de foto te komen.
Zwart/wit werkt denk ik ook wel heel goed voor portret fotografie waarbij de aandacht moet uitgaan naar het onderwerp ipv afgeleid te worden door kleuren.
Of heb je ook voorbeelden waarbij dat bij andere type fotografie goed uitkomt (kan me voorstellen dat het bij architectuur soms ook goed is om z/w foto’s te hebben zodat je meer aandacht hebt voor de details)?
Natuurlijk heeft hij ook werk waarbij het niet lukte wat hij wilde..
Of dat de client erop staat zoals hij zij op dat moment ook is. Hij wist doordat hij zijn huiswerk goed deed, feilloos aan te voelen of iemand echt was of dat er nog een hele andere persoon achter zat.
Zo is er ook een mooie foto van Marililyn Monroe.. Via google zo gevonden daar heeft hij het volgende over gezegd:
For hours she danced and sang and flirted
and did this thing that’s – she did Marilyn Monroe.
And then there was the inevitable drop.
And when the night was over, she sat in the corner like a child,
with everything gone. I saw her sitting quietly
without expression on her face, and I walked towards her
but I wouldn’t photograph her without her knowledge of it.
And as I came with the camer, I saw that
she was not saying no.- RA
Verder wordt in de reportage en journalistieke fotografie ook veel in zwartwit gewerkt.. zie op http://www.magnumphotos.com
Ooit ooit hoop ik daar eens een keer dichtbij te mogen komen… Eens een dag meedraaien ofzo bij een van die fotografen.
Ik heb zijn expositie in amsterdam gezien en was zeer onder de indruk van zijn werk, ook de film die daar werdt vertoon gaf een mooi beeld van e persoon en wat hij wilde en hoe hij dat toch wist te bereiken.
Vooral de foto’s van de jonge bob dylan spaken mij zeer erg aan en van de portretten van de niet beroemdheden was een serie die hij had gemaakt in een achterbuurt in italie erg mooi.
De foto van Marilyn zat inderdaad in het filmpje. Misschien is het omdat ik haar nooit heb meegemaakt maar ik kan nooit precies zien of het nou acteren is of niet.
Ok met het verhaal wordt het wel duidelijk natuurlijk. Het zal toch ook wel te maken dat veel mensen in dit filmpje ken ik niet echt omdat het voor mijn tijd is. Dus dan moet je echt het verhaal er bij kennen.
Dat klopt denk ik wel… Ik heb natuurlijk in de expositie een lange documentaire gezien waarbij veel van de verhalen over de foto’s aan bod kwamen, dan kijk je ook anders naar zijn werk vind ik zelf…